Flexipraca to możliwość przychodzenia na różne godziny do biura, praca z domu, dzielenie się etatem lub po prostu zadaniowy system pracy.
Flexipraca potrzebna jest rodzicom, a szczególnie matkom, które na co dzień żonglują obowiązkami, lub studentom, którzy mogliby w ten sposób zacząć zdobywać niezbędne w przyszłości doświadczenie, np. pracując z domu, a oszczędzając na dojazdach. Flexipraca przydatna jest również dla osób często zmieniających miejsce zamieszkania, niepełnosprawnych, mieszkańców małych miejscowości okalających duże metropolie, którzy marzą o pogodzeniu kariery z chęcią pozostania w swoim miejscu zamieszkania.
Podczas gdy na całym świecie flexipraca jest coraz bardziej popularna, w Polsce jedynym jej przejawem jest kulejąca telepraca. Choć telepraca od 3 lat figuruje w kodeksie pracy jako forma stałego zatrudnienia, nadal korzysta z niej jedynie około 5% Polaków, czyli 3,2% firm z grupy małych i średnich przedsiębiorstw.
Pracownicy boją się rezygnacji z tradycyjnego sposobu wykonywania pracy, czyli „od-do", natomiast pracodawcy do telepracy nie zachęcają, gdyż boją się kosztów i wolą mieć podwładnych pod ręką. Błąd polskich przedsiębiorców sprowadza się przede wszystkim do braku zaufania do pracowników.
Zdaniem Marcina Nowickiego, eksperta rynku pracy z Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową w Gdańsku, właśnie brak zaufania to główny wróg flexipracy w Polsce. Jednak w czasach, kiedy rozpoczyna się walka o talenty, firmy muszą zacząć przestawiać się na rozliczanie z projektów i zadań. Daje to nieograniczony dostęp do zasobów ludzkich.